Over witte bandages en witte paardensokken!

Zonder witte bandages rijden?

Iedereen die ons iets beter kent en graag vaak met dikke witte of gekleurde bandages op zijn paard rijdt, weet al dat wij daar geen hele grote fan van zijn.

We vinden witte bandages zeker wel fris en fruitig staan. Maar bandages hebben als grote nadeel dat de hitte in de pees veel meer omhoog gaat. Dat zuigen we niet uit onze duim, maar is al echt door onderzoek aangetoond. Hitte in de pees is echt niet zo goed voor het weefsel.

Dus steeds die mooie bandages om te blijven doen met rijden, doet niets, behalve iets wat je niet wilt.

Is alle beenbescherming bij paarden onzin?

Maar voordat bepaalde mensen dan weer gaan roepen dat het nooit mag en gelijk alle beenbescherming onzin is….

Bescherming van benen is natuurlijk zeker nuttig als er bescherming moet zijn tegen klappen van buitenaf. Dat is niet bij alle paarden nodig, maar sommige paarden die even lekker uit hun bol willen, vergeten af en toe echt waar de benen zitten (net zoals mensen die uit hun bol willen gaan, soms opeens allerlei belangrijke dingen gaan vergeten).

Doen alsof dat nooit gebeurt, is minder handig dan gewoon voor de zekerheid even bescherming om doen. Menig blessure bij paarden, ontstaat wel degelijk door onhandige acties. Niet ieder paard heeft van nature ook dezelfde perfecte motoriek en uitstekende voorzichtigheid op zichzelf.

Echter, dan kies je geen dikke bandages, maar een serieuzere beschermer die niet knelt.

Goed gemaakte peesbescherming is dus niet altijd overdreven luxe voor de looks. Beschermers geven inderdaad ook altijd wat warmte, maar minder dan een bandagezwachtel met dikke laag er onder. Meer warmte in de pees wil je niet, maar een goede beschermer is vaak genoeg beter dan geen bescherming. Rake klappen tegen het eigen been of een flinke sliding zijn zeker bij sportpaarden, die nu eenmaal graag wat losser bewegen, een voldoende regelmatig voorkomende reden van tijdelijke blessure of zelfs definitieve uitval.

Waarom doe je een paard witte sokken om?

Tijdens onze laatste cursus zagen we een paard met witte sokken. Maar die waren niet voor bescherming van het paard maar voor het tapijt. Want we waren weer bij Iselp, echt de leukste vervolgopleiding (kreupelheden) die je kunt bedenken. Daar gaat het over blessures in motoriek van paarden.

Hier gaat een paard onderweg naar “de conference room” in een redelijk chique hotel in Californie.

De assistentie moet er de hele les achter blijven staan met een hip zinken emmertje, “just in case”.

Nu zijn huisdieren in dit hotel niet toegestaan.

Maar een paard is geen huisdier, het valt onder vee. En dan kun je gaan zeuren over scherpte in de algemene voorwaarden, maar dan wordt het niet gezelliger. Hier was gewoon een alleraardigste meedenkende hoteleigenaar, met allemaal paardengekken die perse een echt paard willen mee nemen. Niet voor in bed maar de conference room.

Een echo ging op de paardenhak, via een beamer gingen de echobeelden naar groot beeldscherm en zo genoot Hans daar met veel andere paardenartsen weer enorm van de kennis van internationaal topexpert locomotie paard, Jean-Marie Denoix, de oprichter van Iselp (postuniversitair onderwijs voor kreupelheidsartsen).

Het paard kreeg nog wat hooi, probeerde de snelheid van frans engels te volgen en vond het allemaal heel prima. Het gemiddelde ervaren sportpaard is veel gewend en niet zo neurotisch van aard. Integendeel, na enige training vindt menig paard wat reizen best leuk.

Paarden zijn toch wel een beetje vergelijkbaar met mensen, ook al mag je dat tegenwoordig niet meer zeggen.

Blessures bij paarden en bodemcondities

Het houden van paarden is internationaal een zeer grote hobby. Bij de Iselp cursussen leren we heel veel over bewegingsblessures, echografie en medische injecties onder echobegeleiding geven enz. Maar toch ook wel meer dan dat. Want het gaat natuurlijk over alles rondom blessures.

Zo wordt ook veel gesproken over condities waar blessures sneller kunnen ontstaan.

Het is al algemeen bekend dat je geen bodem wil waar de dressuur of spring of grondwerk les een soort zwemles wordt. Want langdurig crawlen door bochten, daar is een paard niet voor gemaakt. Maar bij deze cursus werd besproken dat je ook echt geen bodem wil, die de hoef bij het landen te veel vastzet. Dus een baan die niet te stug is. Of een loopband. Want zet je de afzet van de voet vast en ga je dan wat draaien, dan ontstaat frictie.

Of de aquatrainer daadwerkelijk zo goed is bij peesblessures? Dat zul je ons nu zeker nooit meer horen zeggen. Het antwoord gaat veranderen als hij boven een echte eb-en-vloed bodem zou hangen, waar het allerbeste zand in zit.

Veeleisend gedoe via dierenartsen?

“Dat gedoe tegenwoordig over bodemcondities, voeding enz!”.

We begrijpen het best wel een beetje, dat staleigenaren soms een beetje gek van ons worden. Maar we willen helpen problemen te voorkomen, dus zeuren over voeding, bodemcondities, trainingsperikelen is dan automatisch toch ook onderdeel van onze rol.

We wijzen dingen aan, waarvan we echt al zeker weten dat het uiteindelijk echt progressie bij paarden, en dus eigenaren, en dus stalhouders brengt.

Over the TOP?

Sommige mensen gaan daarna inderdaad totaal over the top in conclusies of voorzichtigheid.

Mensen die zelf al stress hebben bij het horen van een scheet en altijd maar roepen dat hun paard niets kan, opdat hij maar geen stress krijgt. Niet-natuurlijk hoor je dan steeds.

Alsof mensen vanuit America in een zelfgemaakte kano naar huis roeien en paarden ook geen enkel adaptief vermogen kregen, zelfs niet na zeer gerichte fokkerij.

Dat vinden wij nu soms wel een beetje door slaan. Want juist zonder enige stress in een leven, wordt uiteindelijk echt alles stress. Onderschat ook niet welke stress een paard kan krijgen, als hij in een niet passende paardenkoppel staat. Of veel te dik in die paddock staat te worden, omdat hij onbeperkt eten krijgt en dan ook nog het onbeperkte eten van zijn buurman opeet en de eigenaar daarna nog meer gaat voeren want hij heeft ook supplementen en extra voeding nodig als hij stil staat. En dan krijgen wij weer een heel verhaal te horen over natuurlijk paarden houden. Dat is gezonder, ook al is het een knap staaltje obesitas.

We zijn uiteraard niet tegen iets natuurlijker paarden houden. Maar probeer het zo te doen dat het ook daadwerkelijk gezonder wordt. Blijf bij de tijd en de werkelijkheid waarin wij en paarden leven.

Geen arts zou ooit moeten willen gaan beamen dat obesitas bij paarden geen kwaad is. Want het staat haaks op de werkelijkheid dat het paard veel gevoeliger wordt voor hoefbevangenheid. Als iets veel levenspijn bij paarden geeft, dan is dat wel hoefbevangenheid.

Een beetje amateuristisch sporten of zelfs professioneel is zo gek nog niet.

Kracht en kwaliteit in beweging

Het gemiddelde paard kan wel even zwemmen maar hele uren door een superzware zandbodem zwemmen of in een aquatrainer, dat is dus geen totaal normale beweging.

Een paard dat sterk is, mag echt als een dolle door het terrein rennen, ook als de bodem even een stukje iets zwaarder is. Bedenk dat een eventing paard die een stuk door de modder schiet, dan wel power in zet, het schakelt zelf, zet de hals er op en wordt sneller in de beenactie. Dat doet een paard niet, als je een uur in de modderbak saaie rondjes gaat rijden. Of ellenlang door een megazwaar duin gaat stappen.

Kortom; gun je paard stap voor stap steeds meer afwisseling. Dat klinkt als gezeur, maar is gezonder.

Handhaving kwaliteit in rugbeweging!

Ga zelf door diep zand of laag water trimmen en voel wat gebrek aan handhaving van kracht met de kwaliteit van beweging gaat doen en waar het lichaam verzuurt.

Wat je dus vooral niet moet doen is je paarden dagelijks veel te statisch trainen en hem voor behandeling van de peesblessure in de aquatrainer te zetten. Het bericht is dat we op moeten letten, dat bodem en ruiter vooral normalere bewegingspatronen toe staan.

Waarbij kijken en over dingen heen stappen heel normaal is maar ellenlang lopen zonder een keer omhoog mogen kijken tegen voortdurende weerstand in, zwaar abnormaal is.

Het klinkt als een hele logische les.

Voor degene die het wil verstaan.

Stuur dit nieuwsbericht door