Spoedhulp voor paarden
Mobiele spoedhulp goed geregeld!
Spoed en cliënt bij ons?
Heb je spoedhulp nodig voor je paard en ben je cliënt bij ons? Bel ons dan direct op het spoednummer — ook als je nog twijfelt of een visite echt nodig is. We denken graag met je mee en weten het liever al iets eerder dan later, als er dingen gaande zijn.
Gebruik bij spoed altijd 06-55370000.
Bij spoedsituaties graag niet mailen, appen of via WhatsApp gaan bellen. Het spoednummer is namelijk een doorschakelnummer.
Mocht het een keer voorkomen dat de dienstdoende dierenarts niet direct kan opnemen, soms staan deze met de handen aan of in een paard, bel dan gerust nog een keer.
Als je client bij ons bent, heb je bij spoed automatisch alle prioriteit!
Duidelijke hulp!
De artsen kunnen uiteraard tijdens de spoeddienst uiteraard ook het patiëntensysteem in, dus hebben alle mogelijke eerdere medische gegevens van je paard direct er bij.
We maken van alles wat relevant bij de visite is, een verslag. Hierin staat gelijk bijv. wat de arts zag, gedaan heeft, eventueel toegediend heeft en wat jij bijvoorbeeld daarna nog kunt doen of geven.
In sommige gevallen is er bij spoed natuurlijk opeens in 1x veel nieuwe informatie. Maar je hebt geen hele hoge oren nodig, want een gedeelte van dit verslag sturen we altijd ook naar je mail, zodat je alles nog even rustig na kunt lezen.
We zullen dit uiteraard altijd mondeling nog herhalen, maar hou echt altijd contact met ons, als je na de visite vragen hebt over de voortgang, gaat twijfelen of wellicht iets even niet goed begreep. Geef geen ruimte aan onduidelijk gedoe, want we helpen je graag zo concreet mogelijk vooruit!
Welke arts komt er?
Wij hebben een eigen spoeddienst voor onze clienten. Bij spoed krijg je dus altijd iemand uit ons eigen team aan de telefoon en/of op visite. We zorgen dat er altijd een paardendierenarts, ook daadwerkelijk in de regio, aanwezig is. Eventuele jongere artsen krijgen altijd begeleiding van oudere artsen, desnoods op de plek des onheils. We combineren veel ervaring met alle soorten spoedkwesties en we houden ook alle medische nieuwe ontwikkelingen graag goed in de gaten.
Je zult tegenwoordig vrijwel nergens meer altijd dezelfde persoon zien bij alle spoed in uitvoering. Dan is uiteindelijk de voortdurende 24/7 continuiteit en flexibiliteit, natuurlijk praktisch niet goed vol te houden. Een betrouwbare spoeddienst, heeft zeker ook in de toekomst, alles te maken met continuiteit.
Wij werkten daarom jarenlang heel hard, om tot een spoeddienst te komen, die goed in balans is. Hieronder kun je lezen hoe wij, en al veel meerdere paardenpraktijken in Nederland, dat konden bereiken. Dat heeft alles te maken met paardenartsen en eigenaren, die samen niet schuwen, om vooruit te denken. Dan is spoed onderwerp.
Op deze pagina leggen we ook uit, dat we kwalitatief goede en snelle mobiele spoedhulp voor paarden, actief zullen blijven bewaken. Ook tegen allerhande moderne werkkeuzen en indelingen, die haaks op goede organisatie kunnen gaan staan.
Alle onze paardenartsen wonen in de regio
We hebben geen standaard herverdelingen met andere artsenpraktijken en onze artsen zijn woonachtig in onze regio. Zo regelen we dat een dienstdoende arts dus na kantooruren niet opeens alsnog ergens ver buiten onze regio is en zo onnodige vertraging ingebouwd is.
Spoed betekent een na het spreekuur binnen gekomen melding met iets wat deze dag tussendoor moet en dus agenda’s omzet. Zeker niet alles is altijd bloedspoed, maar we moeten soms natuurlijk wel echt snelheid gaan maken.
Onze werk- en spoedregio is hetzelfde en goed beperkt. We behandelen helemaal geen paarden op stallen buiten onze spoedregio. Geven we service aan eigenaren in onze werkregio, dan is er ook mobiele spoedhulp met prioriteit.
Zo is altijd voor iedereen heel duidelijk, hoe het bij ons geregeld is.
Hier kun je zien wat onze regio is:
Uiteraard een mobiele spoeddienst
Bij kleine huisdieren zien we nu gebruik van centrale spoedklinieken. Bij paarden is spoedservice mobiel, bijna altijd op locatie paard omdat dit natuurlijk veel fijner is voor paard en eigenaar! Een paard met problemen zet je ook niet zo op de achterbank. Er zijn wel klinieken om naar toe te rijden, maar ongemakkelijk en veel duurder, dat doe je liever alleen als dat nodig is.
Mobiele service op stal, dat maakt het voor paardenartsen organisatorisch wel behoorlijk anders, dan bij kleine huisdieren! Om bij de luxe van mobiele spoedservice toekomstbestendigheid, goede snelheid en kwaliteit echt op hoog niveau te blijven verankeren, is het belangrijk dat alle betrokkenen dat verschil voldoend scherp blijven zien.
Bij een mobiele dienst ligt het omgooien van agenda’s en het kunnen gaan maken van passende snelheid, organisatorisch toch veel meer aan de andere kant.
Spoed en geen client bij ons?
Onze mobiele spoedservice is in eerste instantie voor onze eigen clienten. Er is passie genoeg om ieder paard te helpen, maar zonder grenzen en focus op uitvoerbaarheid, is een passie alleen natuurlijk niet genoeg.
In werkelijkheid is mogelijke bewaking van voldoende haalbaarheid, goede continuiteit en medische kwaliteit in de gehele spoedservice uiteindelijk voor alle betrokkenen, natuurlijk ook echt een belangrijk punt.
Ben je geen client bij ons, maar staat je paard wel in onze mobiele werkregio?
Je eigen spoedarts kan ons bij eventuele problemen uiteraard ook bellen voor hulp!
Werk jij alleen maar met paardenartsen die geen mobiele snelspoed willen doen of in een andere regio doen, maar nu roepen dat ze “opeens” vandaag niet snel kunnen komen? Dat Limburg bij spoed dan ver weg is, is natuurlijk niet alleen vandaag maar ook morgen het geval.
Je kunt ons uiteraard zelf bellen op het spoednummer, maar onthoud dat er geen automatisch overgenomen verantwoordelijkheid is, dat wij elders bewust georganiseerde tekortkoming met betrekking tot het blijven regelen van snelle mobiele spoedservice, echt altijd op ieder moment zullen kunnen gaan op vangen.
We geven in deze situatie waar mogelijk hulp, maar lees deze pagina verder door want er zijn andere voorwaarden.
Zo mag het de belangen van onze clienten (met bijvoorbeeld ook spoed) natuurlijk niet schaden. We werken van oudsher met zeer grote inzet voor goede doorregeling van mobiele snelspoed voor onze clienten en
24/7 mobiele spoedhulp goed regelen!
Spoedhulp bij paarden is dus meestal mobiel, op de stallocatie. Meestal is spoed gelukkig geen enorme bloedspoed, maar soms is het natuurlijk wel nodig dat artsen echt snelheid moeten gaan maken. Juist op die mogelijkheid, daar moeten wij heel zuinig zijn. Immers, vee- en paardenartsen kregen daar nooit helikopters en zwaailichten voor en kunnen hierbij niet multitasken. De factor “mogelijk snel” zullen paardenartsen en eigenaren zelfs extra goed moeten willen bewaken! Juist snelspoed kan sneller cumuleren, als er relatief te veel doorgeschoven kan gaan worden, door artsen die besloten liever geen spoed te doen. Een klein beetje extra van buiten kunnen we dan natuurlijk best wel aan, maar grote relatieve groei door spoed van buitenaf, kunnen we niet accepteren.
We benadrukken dat natuurlijk ook niet zo maar. De reden is dat er verdere ontwikkelingen te zien zijn, waarvan niemand het definitieve verloop goed kan inschatten.
Spoed als goed gestructureerd onderdeel negeren, dat zou erg dom zijn, want paarden hebben dat nu eenmaal en houden dat. Dus we gaan beter eerst uitleggen waar het vandaan komt. Dan wordt al wat duidelijker hoe grenzen liggen.
Hoe gingen we naar paardspecialisatie EN goede spoedzorg?
Om te begrijpen hoe mobiele spoedhulp bij paarden wel en niet kan werken, wil je eerst weten hoe het gevormd werd. Het werd gevormd via echt keihard werken!
Vroeger was er nog weinig diersoortspecialisatie en werkten dierenartsen van verschillende diersoorten vaak samen binnen grotere groepspraktijken. Niemand begon als afgestudeerde, gelijk helemaal alleen in het veld, want dan had je geen steun. Dat was toen al heel logisch, nu probeert men soms wel gelijk helemaal alleen de praktijk in te gaan, maar dan krijg je onnodige stress en ook eerder rare dingen.
Naarmate de kennis, diagnostiek en behandelmogelijkheden toenamen, kozen steeds meer praktijken voor specialisatie per diersoort. Zo kwamen er aparte, afgesplitste teams voor paarden, kleine huisdieren en landbouwhuisdieren. Die stap naar specialisatie heeft voor alle eigenaren de kwaliteit -ook in spoeddiensten- aanzienlijk verhoogd, maar is zeker niet vanzelf gegaan. Immers, opsplitsing per diersoort betekende opeens kleinere artsenteams, met veel minder artsen.
Die echter wel langdurig alle extra bijkomende spoeduren moesten op vullen en ook overdag zo meer turbulentie in agenda kregen. Het mobiele karakter van de spoed maakt het bijzonder. Een spoedgeval bij een paard duurt via reistijd voor ons in totaal langer en het is dus moeilijker snel te combineren met andere werkzaamheden.
Paardenartsen werkten altijd fulltime met relatief veel spoeddiensten er bij. Soms was het echt keihard buffelen, lange werkweken, soms goed gebroken nachten, met erg grote verschillen in werkdruk per week.
Lees: relatief hoge uitval binnen het beroep.
We hebben deze fase volledig meegemaakt en kunnen uit eigen ervaring vertellen, dat heel veel commitment noodzakelijke drijfveer was, niet alleen bij een arts maar ook bij de familieleden, om de slag dierspecialisatie te maken EN gelijkertijd ook het 24/7 welzijnsaspect in de zorg voor paarden daarbij altijd volledig goed te blijven bewaken.
Al het harde werk en alle inspanningen om de paardendiergeneeskunde echt goed verder te specialiseren, hebben uiteindelijk ook veel moois gebracht! Veel paardenpraktijken, waaronder onze praktijk, zijn zo namelijk echt goed meegegroeid met de snelle komst van alle nieuwe kennis, behandelingen en onderzoeksmogelijkheden. Teams werden geleidelijk weer groter, werk werd diverser en steeds praktischer georganiseerd. Zo werken veel nieuwe paardenartsen nu ook parttime, met spoeddienst erbij. Op veel van die praktijken zijn ook de al veel meer specialistisch werkende paardenartsen daarnaast uiteraard ook gewoon inzetbaar om bij spoeddiensten te helpen. Jonge dierenartsen leren spoed hier gelijk als eerste, onder goede begeleiding van ervaren collega’s. Zo komt het gelijk in ieders “systeem”, dat spoed tussendoor komt en van alles kan meenemen. En het wordt overdag zo geregeld dat artsen zich daarnaast natuurlijk ook nog weer verder kunnen gaan verdiepen in een specifieker vakgebied naar keuze.
Meer artsen, voor hetzelfde relatieve aantal snelspoedgevallen, normaliseerde ons totale beroep-met-ook-spoed weer. Opvallend is dat de spoedtarieven voor een paard nu gemiddeld niet hoger liggen, dan voor de kat. Terwijl niet de eigenaar, maar de paardenarts hier de kilometers met soms best wel enige gevoel van werkdruk maakt. Een paard met een hechting op een been, kan soms ook hardere klappen uit delen dan de kat of het konijn.
Juist hier ligt de kracht van goede structuur in bestaande locale paardenpraktijken: er in slagen het beroep paardenarts met spoeddienst, zo goed te structureren dat de uitvoering van de spoed echt voldoende goed uitvoerbaar blijft en niet onnodig onder verkeerde druk wordt gezet.
Alleen zo kun je namelijk via normalere werkomstandigheden, de concurrentie met alle beroepen zonder spoeddienst, toch voldoende gaan blijven verslaan.
Je zal nu denken, fijn dat het zo goed gaat, maar waar gaat deze ellenlange tekst heen?
Of je denkt al,,,,,, hoe zit dat nu eigenlijk met die concurrentie van beroepen of activiteiten zonder spoeddienst?
Er zijn een aantal nieuwere ontwikkelingen in ons beroep, die we echter nu alsnog moeten gaan verslaan.
Eerst de volledige vervrouwelijking in deze studierichting diergeneeskunde op de universiteit. De extreme flexibiliteit van vroeger bij paarden en veeartsen is niet meer nodig, maar dit beroep zal altijd een iets meer dan gemiddelde flexibiliteit blijven vragen.
Dan is willen helaas minder vaak exact hetzelfde als daadwerkelijk goed kunnen blijven combineren en andersom.
Spoedgevallen spelen in de avond en soms de nacht, maar gaan natuurlijk ook overdag wel altijd kriskras door agenda’s heen en moeten op praktijken altijd worden ingepast. Vrije dagen, cursussen, ziek, zwanger, toch andere baan, we schuiven ons suf om die reserve voor spoed altijd te hebben, bij alle mogelijke omstandigheden die kunnen veranderen.
De mogelijke flexibiliteit die echt altijd (!) nodig is voor het altijd goed (!) blijven (!) runnen van een mobiele spoeddienst, is iets, wat nog wel eens onderschat wordt.
Of het wordt juist helemaal niet onderschat, maar daarom opeens juist bewust genegeerd. Er is natuurlijk een reden, dat we ook een andere nieuwe ontwikkelingen gingen zien: paardenartsen die relatief zo min mogelijk last of geen last van spoed willen hebben. Dan kun je als arts van alles gaan verzinnen, maar verbergen kun je het niet goed, want het is herkenbaar: bussen vol met vaste meeste 9-5 planningen. Zij rijden soms zelfs bizar veel extra kilometers uit de eigen woon/werkregio, doen vervolgens onder het mom zelfbedachte specialisaties, totaal normale paardenartsenwerkzaamheden op stallen, behalve spoed. Soms zelfs alle werkzaamheden. Alles-Behalve-Spoed. Waar zou dat uiteindelijk toe gaan leiden, dat is een vraag die je dan niet mag stellen.
Ze pakten een blijkbaar nieuwe vrijheid, alle soorten dienstverlening los te gaan koppelen van service bij spoed, zijn bij spoed veel te ver weg en voor iedereen (!) dan, niet inzetbaar. Ook niet als de mobiele snelspoed elders vol loopt.
Dat klinkt op deze pagina een beetje ongelofelijk dom. Als het een klein beetje gebeurt, lost dat zich natuurlijk prima op, dan was deze pagina lekker kort. Echter, zet een hek open en dan gaat dat eerste schaap vaak niet altijd alleen.
Hun clienten gaan natuurlijk bij nader inzien bij spoed, toch ook gewoon wel hele snelle hulp willen en vanzelf andere paardenpraktijken bellen, want daar staat men toch al jarenlang altijd voor de paardenspoeddienst klaar?
Soms zelfs al 30 jaar, dus dat zal toch echt nooit veranderen?
Zo is het probleem van bussen die geen spoed doen, toch vanzelf weer opgelost?
Heel subtiel maar niet onopgemerkt, draait dit de goede verdeling voor de echt snel uit te voeren spoed, wel weer terug. Dat is nu juist de factor, waarmee we werkdruk terugbrachten naar acceptabel niveau…
Het blijft natuurlijk ook niet bij een enkele paardenartsenbus. Het geeft achter de schermen zelfs ruimte aan snode groeiplannen van moderne “dierenartsenondernemers” de splitsing spoed-geen spoed bewust nog verder door kunnen drijven.
Als het mis gaat in de snelspoed, gaat men doodleuk roepen dat andere artsen wel spoed “moeten” doen.
Dat is voor ons een “nieuwe omgevingsfactor”, waar we niets tegen kunnen doen of van kunnen zeggen.
We kunnen alleen uitleggen wat er gaat gebeuren.
Deze factor veroorzaakt onhandige splitsing dus onduidelijkheid. Bij eigenaren die denken dat het geen vaart kan open. Bij spoedartsen die niet weten welke relatieve toename van niet afgedekte spoed op enig moment in de nabije of verdere toekomst, alsnog op ze af kan komen. Niemand wil puntje bij paaltje explosieve groei op deze factor, vanwege de slechte voorspelbaarheid dus beheersbaarheid.
Er staat van oudsher al jarenlang “spoed voor eigen clienten” op onze site, want zo werkte iedere praktijk. Nooit kraaide er een hond naar, want iedereen deed toch bijna altijd zijn eigen spoed. Nu andere paardenartsen gaan besluiten overal alles-behalve-spoed te gaan doen en eigenaren daar in mee gaan, verdwijnt deze zin echter nog niet.
Alle motivatie en flexibiliteit spoed zo goed mogelijk te blijven verdelen en regelen, wordt misschien bij paarden, wel de allerbelangrijkste voorwaarde om van paardspecialisme, op lange termijn ook iets totaal goeds en eerlijks voor paarden te gaan blijven maken.
Natuurlijk is mobiele spoedhulp toezeggen niet moeilijk. Maar het langdurig gaan blijven waarmaken, dat gaat volgens ons niet goed zonder strakke organisatie en de nodige bewaking van de werkbaarheid.
Met alle nieuwe omstandigheden in het vizier, nu en op termijn, moet goede begrenzing zeker ook een weg zijn.
Dankzij de iets grotere, gespecialiseerde teams, intensieve samenwerking en voortdurende bijscholing kunnen we nu de werkdruk (die juist door spoeddiensten minder goed planbaar is) gelukkig nu al veel beter verdelen dan vroeger!
De transitie naar diersoortspecialisatie is al gemaakt. Maar als zelfbedachte specialisaties binnen de paarden, als onnodige dekmantel opeens gebruikt mag worden voor het verschuiven van spoed, dan moet iedere eigenaar gewoon bij voorbaat goed begrijpen, wat dat gaat doen.
Want subtiel schuiven schuiven schuiven….geen enkele paardenarts neemt graag een praktijk over waar spoed relatief absurd ver groeide. Dan kan men het namelijk gelijk al veel minder goed gaan doorregelen, want er ontbreken gelijk wat hoofden op de teamlijst voor de dienstverdeling. Die hoofden liggen heerlijk te slapen want iemand gaf ze die vrijbrief en weten opeens in de avond jouw nummer wel te vinden, want “jij bent wel een arts en mijn paardenarts doet hier geen spoed”.
Er zijn niet te weinig dierenartsen, maar dan dus opeens wel. Net niet genoeg om de totale spoedklus te klaren is al vervelend genoeg want de zorgen komen terecht bij de verkeerde arts en niet op het slapende kussen.
Terwijl het nu juist de kunst is artsen die spoed nog wel willen doen, echt een goed uitvoerbare situatie te gaan blijven geven. Begeleiding, steun, goede regio afbakening, doorleermogelijkheden, afwisseling in het werk enz.
Veel werk, is ook iets heel anders dan totale snelspoedchaos door het verkeer in de spits voor een eigenaar die je niet kent en gaat vertellen dat zijn eigen paardenarts uit Limburg een 9-5 baan heeft omdat deze vooral goed is in tanden vijlen en een rontgenfoto schieten.
Als er nu iets is, dat goed geregelde mobiele spoeddiensten met artsen die veel verantwoordelijkheidsgevoel hebben, echt goed moeten gaan regelen, is dat wel het ooit kunnen ontstaan van opeens veel te veel snelspoed van buitenaf en te vervaagde afspraken over eindverantwoording.
Iedereen moet bedenken dat iedere paardenarts kan leren vijlen en foto’s maken en spoed kan doen.
Zodra een arts bridlefitting, gebitten vijlen en alle vaccinaties plaatsen meer bij de kerncompetenties van artsen vindt gaan horen, dan uitvoering bij spoed, dan wil je weten dat er vaak een onhandige reden is, dat artsen wat makkelijker is en minder foutgevoelig, onnodig moeilijk willen gaan maken en wat een keer medisch opeens echt wel een keer opeens moeilijker te beoordelen of regelen kan zijn, te makkelijk af willen gaan schuiven.
Vroeger begon iedere arts daarom in een groepspraktijk met onvermijdbare dienstregeling maar daarbij nooit alleen. Alleen zo was er immers hulp om te leren en organiseren. Nu zien we paardenartsen die alles gelijk alleen willen doen maar dat geeft doorgaans verlies van kwaliteit. Immers, de universiteit is slechts een algemene basisopleiding en de praktijk is altijd zo veel breder!
Wij geloven echt in teams met veelzijdig gespecialiseerde paardenartsen, die dagelijks samenwerken, elkaar continue actief controleren op intentie en hoogst mogelijke resultaten (!) en ook elkaar echt willen helpen. Dan is de leercurve veel hoger en is er goede hulp, als het even tegenzit. Onderling is er hulp. Bij nood is er zelfs van buurtpraktijken, die op exact dezelfde manier werken, hulp. Zo gaat het altijd goed.
Natuurlijk horen te troebel gemaakte afspraken over eindverantwoording bij behandeling van snelspoed, hier niet bij. Vroeger viel het onderdeel spoed ook nooit ergens uit de bus, nu mag het wel. Weer iemand anders neemt het dan enthousiast over, onder het mom “wij gaan samenwerken en elkaar aanbevelen”. Dan gaat spoed dus relatief veel groter in een andere bus mogen landen. Echter als die bus vervolgens het werk of de regio opeens niet zo leuk meer vindt (!) en de opvolger ook niet, dan drukt men ongevraagd alsnog een relatief grote hoeveelheid mobiele spoed door.
Een bus is niet hetzelfde als een hele lokaal gevestigde praktijk.
Eigen spoed en spoedartsen met normaal goed opgezette spoeddienst helpen bij calamiteiten, blijven we gewoon altijd doen. Meer gaan we niet meer beloven. Immers, de omvang van die belofte is uiteindelijk nu door niemand nog goed te overzien of te controleren. Wij willen echt niet dat spoed bij onze artsen uiteindelijk toch nog moet gaan voelen, als een nare niet meer te organiseren verplichting. Bedenk liever dat iedereen morgen een specialisatie kan bedenken en een 9-5 bus kan gaan besturen.
Er zullen altijd meer dan genoeg specialisten zijn, spoed heeft echter een strakkere houdbaarheidsdatum.
Een tekort aan spoedartsen zou heel vervelende effecten kunnen gaan geven.
Daarmee is al bepaald wat allerbelangrijkst is, om nauwkeurig door te mogen blijven regelen: dat is zorgen dat organisatie zo opgezet wordt dat relatieve cijfers van het aantal snelspoedbellers en omvang van werkregio’s zo min mogelijk uit de pas gaan lopen.
Als wij dit stuk van de werkdruk niet onder volle controle mogen houden, dan wordt straks vanzelf duidelijk dat diersoortspecialisatie goed was, met uitzondering van het idee de mobiele spoedzorg geheel los te koppelen van de overige uitvoering. Zo ver gaan we het maar beter niet laten komen.
Diersoortspecialisatie levert zeker hoger welzijn van dieren op, zo lang het alle verwerking van mobiele snelspoed blijft helpen en niet gaat tegenwerken.
Iedere paardenarts inzetbaar voor spoed?
Iedere (!) paardenarts bij ons begon of begint gelijk met werken in de spoed. Daarnaast kan de arts natuurlijk heel veel andere cursussen doen, maar spoed leren doen overslaan, dat kan bij onze praktijk niet. Dat zou immers haaks staan, op hoe wij vinden dat de druk van mobiel spoedwerk, over voldoende hoofden verdeeld moet worden. Na bijna 30 jaar ervaring met spoedhulpverlening en veel verdieping in de rest van paarden, is er in onze praktijk natuurlijk ook veel ervaring bij alles wat zich ooit in de spoed voor kan doen.
Deze werkervaring is niet altijd overal gelijk nodig, maar met regelmaat zijn er opeens wel iets moeilijkere situaties en dan helpen we elkaar uiteraard. Een eventuele jongere arts in de dienst, gooien we niet in het diepe, want dat werkt uiteraard ook niet heel top. Iedere arts krijgt bij ons achter de schermen altijd erg veel begeleiding van ervaren spoedarts van onze praktijk. Als het echt een keer nodig is, zelfs op de plek des onheils. Uit ervaring weten we ook, dat iedere arts opeens morgen kan uitvallen, door ziekte, zwangerschap, of keuze voor andere baan enz.
Dit gaat naast werk waarbij je niet graag weg wil rennen, denk aan castraties, kreupelheidsonderzoeken, manuele therapie, kiezen trekken, gebitten behandelen, scopieen maken en natuurlijk wat vrije tijd. Dat werk plannen we dus soms ook minder in, dan we anders zouden kunnen. Zes artsen op de lijst betekent dus niet zes artsen tegelijk beschikbaar om de spoed van iedereen over te nemen. Dat is ook bij andere paardenpraktijken het geval, die spoed tegen relatief normale tarieven willen blijven organiseren.
Het is goed te weten, dat via werken met artsen die alles op stal willen doen -behalve spoed-, de spoedcapaciteit bij praktijken voor snelspoed daarmee niet opeens onbeperkt gaat worden! In werkelijkheid is het commitment van artsen alles opzij te schuiven, ook als dat een keer heel lastig is. Maar achter de schermen is “de voorraad artsen voor spoed” beperkt via de werkelijke bemanning op dat moment en eerste belangen van de eigen clientele op enig moment. We gaan nu niet hysterisch dramatisch doen, want het gaat al 30 jaar heel goed. Maar daar was soms opeens wel veel commitment voor nodig.
Maar we schetsen wel graag een eerlijker en realistischer beeld, dan het verwachtingspatroon dat artsen die ergens geen spoed doen, veelal voor u zullen gaan schetsen:
“Het gaat al heel veel jaren goed, ze nemen de verantwoording snel te gaan komen, echt altijd wel over!”.
Laten we vooral niet vergeten, dat de ALTIJD rustige geplande 9-5 baan die deze moderne paardenartsenuitvoerder die dit zegt voor zichzelf bedacht zal hebben, de agenda met minimale schuifkans, daar dus juist NOOIT als dagelijks onderdeel bij hoorde! In werkelijkheid schuift de verantwoording en service mobiele spoedhulp goed te organiseren, helemaal niet over, ook niet als iemand vrijwillig bijspringt.
Specialisme en spoed samen of apart?
In het verleden was het meedraaien in de spoeddienst voor iedere paardenarts of veearts die mobiele service gaf, een vanzelfsprekend onderdeel van het vak. Eigen spoed hoort hier automatisch bij. Soms moeten andere eigenaren dan even wachten, maar dat is geen probleem, want ze weten dat het zo voor hun paard ook een keer heel goed geregeld is. Met dit altijd fijne onderlinge begrip willen we echter ook wel voldoende zuinig en netjes om willen gaan.
Tegenwoordig zien we echt helder genoeg, dat sommige paardenartsen zich volledig op bepaalde werkzaamheden of zelfgekozen aandachtsgebieden op stal richten en relatief minder spoed regelen of zelfs geen spoeddienst leren te doen. andere eigenaren kiezen bij spoedproblemen straks vervolgens willekeurig, welke arts het wel nu heel snel “moet” doen. Dat zal altijd de arts zijn die in de buurt nog wel spoed doet, de rest heeft al immers een spontane vrijwaring uit weten te leggen, bij deze eigenaar. Bij mobiele spoed die echt hals-over-kop zal het vaak de arts zijn die het dichtste in de buurt is.
Dat lijkt op het eerste gezicht misschien een kleine en onschuldige verandering. Een beter planbare agenda en minder onvoorspelbaarheid is voor iedereen aantrekkelijk. Andersom geldt dat een te hoge onvoorspelbaarheid op wat snel uitgevoerd moet worden, voor iedereen onaantrekkelijk onwerkbaar is.
Juist daar ontstaat nu een belangrijk spanningsveld.
De behoefte aan spoedzorg voor paarden neemt namelijk echt niet automatisch af wanneer minder dierenartsen aan verdeling deelnemen. De spoedgevallen verdwijnen niet. De arts is de buurt, als gevolg van keuzen sneller voor eigen patienten te willen zijn.
Andere paardenartsen, waaronder ook wij, blijven deze extra spoedgevallen opvangen en de acute problemen, zeker de schrijnende gevallen die echt sneller moeten, oplossen. Die verschuiving gaat langzaam en geleidelijk. Sommige praktijken zien het overnemen zelfs als groeifactor. Daardoor valt het misschien niet altijd direct op. Maar juist daarom vinden wij het belangrijk om er open over te zijn, want juist praktijken met relatief veel opgenomen spoed, kunnen morgen besluiten de bus een andere regio of hoek in te duwen. Dan verspreiden ze alsnog de ontstane afgenomen spreiding voor snelle spoed.
Het is niet slim spoed niet te doen of juist ergens veel te willen gaan doen.
Want in beide gevallen, ontkoppel je altijd goed werkende verhoudingen, voor de volgende generatie paardenartsen en daarmee de goede werkbaarheid.
Nu is er toch vaker uitval bij de groep paardenartsen, die ook spoed doet. Natuurlijk is er voor paardeneigenaren altijd optie om naar de Universiteit of grote kliniek te gaan rijden. Echter, dan schiet het ongemak en de prijzen bij veel spoedgevallen echt gelijk enorm omhoog.
Eigenaren die met ons werken, willen doorgaans bij spoed eerst hulp op stal, omdat in 95% van de gevallen de spoed hiermee opgelost is en het ongemak en de hogere prijzen zo niet nodig zijn. We sturen in overleg uiteraard indien nodig voor het paard zeker wel door, maar dit is gelukkig niet heel erg vaak nodig en wil een eigenaar ook niet altijd meer.
Wij hebben jarenlang heel veel extra spoeddiensten gedraaid en daarmee ook geholpen het begin vrij te vechten, voor de meest praktische overgang naar volledige dierspecialisatie.
Wanneer de verantwoordelijkheid voor spoed nu blijkbaar weer geleidelijk teruggeschoven mag worden naar een kleinere groep paardenartsen die wel spoed blijft doen, ontstaat een ontwikkeling die op termijn moeilijk houdbaar, rare wendingen kan maken én moeilijk op basis van echte vrijwilligheid terug te draaien kan gaan worden.
Het is belangrijk dat iedereen goed begrijpt, dat alleen vrijwilligheid uiteindelijk de juiste attitude bij dit werk kan blijven brengen. Niet bij de artsen met 9-5 geplande werkagenda’s maar juist bij jonge paardenartsen die veel spoeddiensten draaien, is uitstroom zonde. Van de andere groep hebben we er altijd genoeg.
We moeten niet alleen willen denken aan vandaag, maar zeker ook aan morgen.
Wij doen er veel aan uitstroom waar mogelijk te voorkomen, onze artsen leren spoed maar al vrij snel ook meer specialistische stukken diergeneeskunde. Kijk op onze teamlijst, daar gaan we ver in.
Via het idee dat steeds minder dierenartsen spoed zouden kunnen gaan doen, komt de druk van spoedzorg uiteindelijk weer op steeds minder schouders terecht. Dat maakt deze spoed kant van het beroep er bij nemen, naast exact dezelfde specialisme die anderen alleen gewoon graag nog iets specialistischer verkopen, op termijn juist niet aantrekkelijker.
De rustige (!!!!) ongestoorde 9-5 geplande agenda is uiteindelijk zeer aantrekkelijk voor velen. Dat is zeker niet omdat alle artsen lui zijn, maar wel omdat spoed ook brengt, dat de druk voor en door spoed, soms tijdenlang meevalt en dan opeens een keer een complete agenda omkeren. Een paard met atypische myopathie op stal succesvol redden, kan echt veel tijd vergen. Als de snelle mobiele spoedzorg in de regio opeens even te dun bezet is, belanden artsen die spoed doen in een zeer nare spiraal. Echt fanatieke artsen verlaten wellicht het beroep en wat overblijft op stal zijn de 9-5 artsen met specialisaties zoals “gebit”, “manuele therapie”, “sport”, “keuring” “vaccinaties” “castraties” enz. Is dat geen probleem? Natuurlijk wel!
Er zal altijd wel iemand zijn die weer gaat beginnen spoed gaat rijden, maar zolang anderen het niet meer hoeven te doen is er nog steeds een kromme situatie.
Niet alleen de eigen spoed maar ook gelijk van andere rondrijdende praktijken die alles doen, behalve spoed? Dan wildvreemde eigenaren aan de telefoon die gaan roepen dat JIJ direct moet komen, terwijl hun eigen “halve paardenartsen” ALTIJD heerlijk onbezorgd mogen liggen slapen? Dan had jij maar geen spoed moeten gaan doen?
Zo een opmerking is toch totaal krom.
Als men zegt dat de werkdruk bij paardenartsen normaal moet worden, gaat dit doorgaans niet over de paardenartsen die geen spoed doen. Echt onplanbare werkdruk subtiel gaan verschuiven naar de meest gemotiveerde artsen, die nog wel kei-netjes en goed spoeddienst willen doen en zich ook in allerlei specialistische gebieden ontwikkelen, staat daar haaks op.
Als men dat te veel gaat doen?
Sommige paardeneigenaren zullen begrijpen, dat je zo door alle dienstverlening te smal en aanbodgericht te maken, strak in werkvakjes en tijdvakken te willen gaan doen, men echt een stukje ziel en volledigheid in de organisatie uit het paardenartsenvak gaat halen. De ziel een paard daadwerkelijk waar mogelijk op eenvoudige wijze, zo goed mogelijk te helpen aan hetgeen hij op dat moment echt iets aan heeft en een teamspirit die dit samen wil bewaken, ook als het even een keer veel tegen zit.
Dit gaat al lang niet meer over een individueel spoedje meer of minder, het gaat over de totale organisatie van snelle hulp voor paarden. Deze moet voor iedereen goed werkbaar blijven en dat sluit verkeerde keuzes uit.
Na deze heel duidelijke uitleg, geven we dus wel een heel eerlijke en toekomstgerichte grens aan:
We organiseren uiteraard (!) de spoed voor onze eigen cliënten. Bij bijzondere calamiteiten van collega-spoedartsen gaan we ook zeker (!) helpen. Spoedhulp aan niet-cliënten zonder spoedarts, kunnen we alleen nog onder voorbehoud aan bieden.
We geven wij zo bewust, een duidelijk signaal af.
Iedereen mag uiteraard eigen keuzes maken voor nu en de toekomst. Maar voor eigenaren en paardenartsen die spoedzorg ook op de lange termijn zo goed mogelijk snel, werkbaar en beschikbaar willen houden, mag de keuze voor een bij voorbaat strak aangestuurde regeling, toch zeker ook een optie blijven!
De beperking van een werkregio?
Om spoedzorg goed werkbaar te houden — voor paardeneigenaren én dierenartsen — kiezen wij er al jarenlang bewust voor om onze werkregio voor eerstelijns zorg op stal beperkt te houden.
Voor reguliere staldiensten nemen wij cliënten aan binnen ongeveer 30 minuten rijafstand van onze praktijk. Die keuze hangt direct samen met onze spoedzorg. Wanneer je cliënt bij ons bent, is de optie voor spoedhulp namelijk automatisch gekoppeld.
Dat betekent soms ook dat we een lastige keuze moeten maken. Regelmatig krijgen we aanvragen van paardeneigenaren die we graag zouden willen helpen, maar nét buiten onze werkregio wonen. Hoe jammer we dat soms ook vinden, toch kiezen we er bewust voor om hierin erg duidelijk te blijven.
De reden daarvoor is dat we mobiele spoedzorg praktisch echt zo goed mogelijk uitvoerbaar moet blijven. Lange reistijden betekenen niet alleen meer tijd in de auto, maar ook minder flexibiliteit op momenten waarop snelheid essentieel is.
Neem bijvoorbeeld een paard met ernstige koliek. Soms zijn daarbij meerdere visites op één dag nodig. In zo’n situatie wil je niet dat een dierenarts opeens minder beschikbaar wordt. Het verschil tussen 30 en 45 minuten reistijd lijkt dan misschien klein, maar kan bij meerdere bezoeken op een dag al snel oplopen tot anderhalf uur extra reistijd — los van de behandeling zelf.
Juist omdat we onderweg niet tegelijk een ander spoedgeval kunnen behandelen, vinden we het belangrijk om hierin realistische grenzen te bewaken. Bovendien is zo heel duidelijk voor iedereen, waar spoed wel en niet gegeven wordt.
Waarom we al jaren met een eigen spoeddienst werken?
We zien ook dat sommige paardenpraktijken die vroeger een volledig eigen spoeddienst draaiden, tegenwoordig avond-, nacht- en weekenddiensten deels samen organiseren. Door spoed over meerdere praktijken te verdelen, wordt het aantal diensten per individuele dierenarts kleiner. Dat lijkt op het eerste gezicht een logische en soms ook heel begrijpelijke ontwikkeling.
Ook wij hebben een aantal jaren geleden geprobeerd op deze manier samen te werken. Voor sommige regio’s en praktijken kan dat goed werken. In onze situatie bleek het echter minder passend. De gezamenlijke spoeddienst zorgde ervoor dat onze mobiele regio ineens veel groter werd, het aantal mogelijke spoedcliënten sterk toenam, soms op voor ons onhandig te bereiken plaatsen en we aanzienlijk meer tijd onderweg waren. Daarmee nam ook de tijdsdruk toe en merkten we dat de continuïteit en de vertrouwensrelatie met andermans cliënten minder vanzelfsprekend werden.
Daarnaast merkten we nog iets anders op. Sommige nieuwe paardenartsen gingen dus zelfs helemaal geen spoeddiensten meer doen, terwijl andere praktijken die spoed juist weer graag overnamen.
Maar ontstaat er op die manier uiteindelijk niet opnieuw een onevenredig grote hoeveelheid verzamelde spoed over minder hoofden?
Een echt mobiele spoedbus kan makkelijker morgen weer een andere regio worden ingestuurd. Een praktijk kan groeien, een andere praktijk die relatief meer spoed gaat doen kan stoppen met spoed (deze mobiele bus rijdt opeens in Limburg) en de behoefte aan snelspoed gaat sterker fluctueren. Voor je het weet, komt de relatieve toename die geaccepteerd en zelfs een beetje gestimuleerd werd, alsnog op ons bordje.
Wij willen absoluut niet dat de hoeveelheid mogelijke snelspoed en afstanden relatief gaan toenemen. Dat is namelijk de enige factor die je als praktijk achteraf niet eenvoudig meer kunt normaliseren. We zagen via herverdeling meer vrije tijd maar ook diverse nieuwe kwetsbaarheden naar binnen komen, die op termijn minder goed werken.
Alles bij elkaar hebben wij daarom niet gekozen voor verdere herverdelingen en samenwerkingen in onze spoeddienst, maar voor meer eigen uren spoeddienst. Het grote voordeel daarvan is dat in onze regio voor iedereen duidelijk bleef, dat wij primair spoed verlenen aan onze eigen cliënten.
We hebben dus expliciet gekozen voor snelspoed voor onze eigen cliënten. Bij bijzondere calamiteiten helpen wij collega’s met spoeddienst uiteraard graag in overleg. Heeft u geen eigen spoedarts, dan proberen wij te helpen, mits dat mogelijk is. Als het op enig moment te druk is met eigen snelspoed of andere werkzaamheden die niet kunnen wachten, zult u zelf andere paardenartsen of de Universiteit Utrecht moeten bellen.
Bij ons zijn er dus eigenlijk al vele jarenlang geen grote wijzigingen in de spoeddienst. Dat geldt overigens voor veel gevestigde paardenpraktijken die de ontwikkelingen binnen de paardendiergeneeskunde gewoon goed zijn blijven volgen en logisch doorwerken.
Gerelateerde bellers ?
We hadden sinds 2004 nog nooit noemenswaardige problemen onze cliënten normaal snel te helpen. Maar dat komt dus echt (!) doordat we kwaliteit voor onze clienten altijd (!) via commitment en ouderwets snoeihard werken hebben bewaakt. Deze pagina met meer uitleg dan u elders zult aantreffen, legt het volgende uit:
Onze dienstdoende arts MOET van ons, bij vergelijkbare spoedgevallen, onze vaste eigen cliënten altijd hoogste prioriteit blijven geven. Heeft een collega-paardenarts, -met een goed opgezette spoeddienst, dus normaal voldoende in de buurt(!), onvoorziene calamiteiten? Dan springen we, -als dit kan-, op hun verzoek uiteraard zeer zeker bij!
Kortom hier verandert echt niets, dat doen we al vele jaren voor elkaar.
Niet-gerelateerde bellers
Niet-gerelateerde bellers vallen in de restgroep.
Onze arts met spoeddienst gaat wel proberen snelle hulp te bieden, MITS dat op dat specifieke moment voldoende in te passen is en geen enkele invloed heeft op de kwaliteit in onze overige (spoed)hulpverlening, aan gerelateerde bellers.
Wij werken hier niet met een hoog extra inschrijftarief, zoals we andere praktijken soms zien doen. Dat doen we niet om zo weer niet-gerelateerde bellers uit te nodigen ons te bellen.
Echter we vinden een vreemd inschrijfbedrag bij spoed helemaal geen passend antwoord op de situatie.
Deze volledige toelichting lijkt ons nuttiger, waardoor iedereen op voorhand begrijpt, dat scheefgroei nooit onze keuze was, maar dat wij het mogen groeien er van, ook niet konden regelen.
Het enige wat we wel voor paardeneigenaren kunnen regelen, hebben we dus al expliciet voor gekozen.
Deze pagina met uitleg, hoe onze beroepsgroep werkt en welke ontwikkelingen er zijn, hoort daar ook bij.
Kunnen we op enig moment niet helpen, dan is er bij ons echt niet voldoende capaciteit over. Dan zal een niet-gerelateerde bellende eigenaar, uiteraard ook altijd zelf andere paardenartsenpraktijken moeten bellen voor hulp.
Betalingen niet-gerelateerde bellers
AIs er bij ons op dat moment wel mogelijkheid om te helpen, dan doen we dat dus zonder extra kosten.
Wel zullen we vragen om directe betaling voor de spoedhulp. Er wordt bij nog niet-ingeschreven bellers ook bij ons, niet meer op rekening gewerkt. Dat heeft zeker een reden: we zagen juist bij niet-gerelateerde bellers, de afgelopen jaren achteraf relatief vaker wanbetaling ontstaan. Er bestaat helaas geen extra potje, paarden houden is immers ieders hobby en geen noodzaak. Onkosten door wanbetaling bij niet-clienten delen we natuurlijk ook niet heel graag aan onze eigen clienten door, want dat zou niet heel eerlijk zijn. Probeer dit binnen uw eigen omgeving op te lossen.
Gaat een andere paarden arts achteraf roepen dat het allemaal toch veel beter had gekund (helaas hier ook een soms voorkomend fenomeen), vraag deze arts, contact met ons op te nemen voor verder inhoudelijk overleg.
Maak het nooit artsen onnodig moeilijk, niet-gerelateerde eigenaren waar mogelijk, bij nood toch gewoon te gaan helpen! Want heel even serieus? Wij vinden welzijn heel belangrijk, maar er zijn dus dingen, waar we niet tegenop kunnen boksen. We hopen dat iedereen deze dingen nu, beter begrijpt.
Specialisme?
We volgen de Erkenning Paard met meerdere dierenartsen en investeren daarom voortdurend in nascholing op alle relevante gebieden van de paardendiergeneeskunde.
Diersoortspecialisatie is ooit bedacht om samen álle zorg voor dieren structureel beter te laten functioneren. Het idee was juist dat gespecialiseerde teams meer kennis konden opbouwen, beter konden samenwerken en samen alle onderdelen van de diergeneeskunde, dus inclusief de spoedzorg (!) op een hoger niveau konden brengen.
Wij denken niet dat specialisatie bedoeld is als een dekmantel om onder het mom van steeds meer zelfbedachte en steeds verder opgeknipte specialisaties, zo ver mogelijk met een mobiele bus rond te rijden en uiteindelijk alles te doen, zolang het maar heel exact tussen 9 en 5 te plannen valt. Want dan doet niemand spoed.
Het is bovendien een verkeerde gedachte dat een gemotiveerde dierenarts, met een universitaire achtergrond, organisatietalent en goede begeleiding, niet tegelijkertijd spoedzorg zou kunnen leren én zich verder zou kunnen ontwikkelen in bijvoorbeeld gebitsbehandelingen, manuele therapie, kreupelheidsonderzoek of andere aandachtsgebieden.
Dat kan wel degelijk samen.
Niet alleen bij onze praktijk, maar ook bij heel veel andere moderne paardenpraktijken gaat dat heel erg goed.
Uiteindelijk is het behouden van een structureel goed werkbare organisatie van de totale paardendiergeneeskunde belangrijker voor paardeneigenaren dan het steeds verder omarmen van nieuwe ontwikkelingen die in de praktijk echt niet altijd gaan bijdragen aan een betere, duurzamere of werkbaardere organisatie van de zorg.
Wij geloven echt dat specialisatie en inzetbaarheid in spoedhulp elkaar niet hoeft uit te sluiten. Integendeel. Juist wanneer voldoende gespecialiseerde paardenartsen samen verantwoordelijkheid blijven nemen voor de totale zorg, inclusief de spoedzorg, blijft de paardendiergeneeskunde ook op de lange termijn sterk, toegankelijk, werkbaar en uitermate betrouwbaar.
Zonder begrenzingen zal het echter nu, al beter niet meer kunnen gaan. Maar we nemen aan, dat eigenaren die dit uitgebreide bericht lezen, gaan begrijpen en wellicht ook wel herkennen, wat we hier zeggen.
Paardendokters Spoed
is het spoed ?
In de kennisbank vind je nog meer informatie over temperatuur meten, wat te doen bij wondjes of wonden, nageltred, koliek en slokdarmverstopping enz.